سایت آزمون دکتری ‌( www.PhdAzmoon.Net ) – نتایج یک پژوهش دانشگاهی نشان داد یکی از ضروری‌ترین پژوهش‌ها در عرصه فردوسی‌شناسی و شاهنامه‌پژوهی، شناسایی آثاری است که در پیوند با فردوسی و شاهنامه است و در این مسیر آسیب‌شناسی مقالات نگاشته شده در این حوزه از اهمیت زیادی برخوردار خواهد بود.

شاهنامه

به گزارش پی اچ دی آزمون به نقل از ایسنا، در چکیده‌ پایان‌نامه‌ای با عنوان «مقاله‌شناسی توصیفی-انتقادی فردوسی و شاهنامه از سال ۱۳۷۱ تا سال ۱۳۸۰» که در سال۱۳۹۱ در دانشگاه فردوسی و در مقطع دکتری دفاع شده ، آمده است: یکی از ضروری‌ترین پژوهش‌ها و مطالعات بنیادی در عرصه فردوسی‌شناسی و شاهنامه پژوهی شناسایی، معرفی و بررسی آثاری است که در پیوند با فردوسی و شاهنامه نوشته شده است. 

شناخت توصیفی و انتقادی مقالات این حوزه به منظور مراجعه و استفاده و نیز پرهیز از دوباره‌کاری و انجام کارهای موازی ضروری است و جاهای خالی پژوهش نیز در این شیوه مشخص می‌شود. در این رساله به معرفی و بررسی انتقادی ۱۰۷۰ مقاله مرتبط با فردوسی و شاهنامه از سال ۱۳۷۱ تا ۱۳۸۰ پرداخته شده است. 

هر مقاله در سه بخش مضامین اصلی، منابع اصلی و نقد و نظر معرفی و بررسی شده و بازتاب مقالات اصیل در دیگر مقالات بازنموده شده است. مهم‌ترین آسیب های مقالات دهه ۷۰ از این قرار است:  بی‌توجهی به پیشینه پژوهش، استفاده از چاپ‌های نامعتبر، به کارگیری زبان نامناسب، توصیفی و سطحی بودن، پراکندگی و عدم انسجام، تکرار،‌ تحمیل معنا به متن، ناآشنایی با داستان‌ها و شخصیت‌های شاهنامه، غیرعلمی بودن برخی از مقالات انتقادی و ناهماهنگی عنوان با محتوا، پرداختن به مطالب حاشیه‌ای و نامربوط و ذکر نکردن یا ذکر ناقص منابع، چاپ مورد استفاده و شماره ابیات.

نگارنده این پایان‌نامه مرضیه خافی، استاد راهنما دکتر محمدجعفریاحقی و اساتید مشاور آن دکتر مه‌دخت پورخالقی چترودی و دکتر محمد تقوی است.